Al maanden hoort men met regelmaat berichten over scheepskapingen door 'Somalische piraten'. Sommige 'piraten' verklaren een 'nieuwe Somalische kustwacht' te vormen om de lokale visserij te beschermen tegen buitenlandse industriële vissers en milieuvervuilers. Genoeg is genoeg, de speeltijd is over.

Het probleem met het 'kustwacht'-argument is dat de piraterij soms ver buiten Somalische wateren plaatsvinden, zoals de 'Pompei' die nabij de Seychellen gekaapt werd - zowat 1000km weg van Somalië. Armoede lijkt mij ook een valse reden...tenzij men gelooft dat vele arme vissers over de middelen beschikken om ver buiten Somalische territoriale wateren schepen kunnen kapen. Het is logisch dat de lokale omstandigheden best zouden kunnen verbeteren om een 'alternatief bestaan' aan te bieden maar zo'n evolutie zit er niet in, toch niet in de korste keren. Sommigen zullen achter ontwikkelingshulp schreeuwen maar zonder veiligheid kan men niets ontwikkelen.

De reactie van de internationale gemeenschap.

Er zijn verschillende UNSC resoluties (1851) waarbij men internationale organisaties en Staten oproept om het zeegebied militair te bewaken tegen de piraterij. De lokale transitieregering in Puntland is niet in staat het 'probleem' op te lossen.

2. Calls upon States, regional and international organizations that have the capacity to do so, to take part actively in the fight against piracy and armed robbery at sea off the coast of Somalia, in particular, consistent with this resolution, resolution 1846 (2008), and international law, by deploying naval vessels and military aircraft and through seizure and disposition of boats, vessels, arms and other related equipment used in the commission of piracy and armed robbery at sea off the coast of Somalia, or for which there are reasonable grounds for suspecting such use;

3. Invites all States and regional organizations fighting piracy off the coast of Somalia to conclude special agreements or arrangements with countries willing to take custody of pirates in order to embark law enforcement officials (“shipriders”) from the latter countries, in particular countries in the region, to facilitate the investigation and prosecution of persons detained as a result of operations conducted under this resolution for acts of piracy and armed robbery at sea off the coast of Somalia, provided that the advance consent of the TFG is obtained for the S/RES/1851 (2008)08-65501 3 exercise of third state jurisdiction by shipriders in Somali territorial waters and that such agreements or arrangements do not prejudice the effective implementation of the SUA Convention;

De grootscheepse patrouilles door een internationale vloot oorlogsschepen lossen weinig op. Het operationele gebied is té groot voor de vloot om effectief te bewaken en de piraterij te stoppen.

Er is blijkbaar ook een juridisch probleem. Het absurde aan de huidige maritieme militaire operaties is dat men gevangen piraten soms moet loslaten, zoals onlangs door de Nederlanders op het Fregat de Zeven Provinciën, omwille van kwesties over juridische aansprakelijkheid. Ibid de Canadezen. De Nederlanders lieten de piraten gaan omdat er geen enkele Nederlandse partij betrokken was in de kaping.

Het Duitse fregat Rheinland-Pfalz had meer geluk toen ze begin dit jaar Somalische piraten wist te onderscheppen die een poging hadden ondernomen om het Duitse schip MV Courier te kapen. De MV Courier werd trouwens 'gered' door de ontspanningspoging van de kapitein en de initiële interventie van een Amerikaanse militaire helikopter. Daarna heeft een Duitse militaire helikopter getracht de piraten te stoppen waarna het fregat succesvol de achtervolging inzette. De piraten gevangen door de Duitsers ondergingen berechting in Kenia dat is mogelijk omwille van de legale basis van EU NAVFOR Somalia, spreekt over een samenwerking met Kenia voor de transfer van gevangenen voor berechting.

Met andere woorden gaat men piraten bevechten zonder hen te kunnen bestraffen, tenzij dat er banden (via nationaliteit) zijn tussen de benadeelde partij en de arresterende partij. Nederlands schip (of Nederlanders aan boord) aangevallen, arrestatie door Nederland is in orde...anders niet. Raar, maar dat zal wel ergens een logische juridische reden hebben.

Oplossingen op 'korte termijn'?

De mogelijke oplossingen zijn - mijn inziens - beperkt. Dusver heb ik er maar twee gehoord: maritieme patrouilles of militaire/humanitaire interventie in Somalië.

Sommige actoren lijken aan te dringen op een grootschalige 'humanitaire' interventie in Somalië om een krachtig centraal bestuursorgaan op poten te zetten ten einde de piraterij te bestrijden. Ethiopië (met Amerikaanse hulp) komt zich 'net' terug te trekken na haar interventie in 2006 tegen de Islamic Courts Union. De laatste grootschalige Westerse interventie was UNISOM II, die missie eindigde in 1994 in de nasleep van de gevechten in Mogadishu tussen de VS en de Somalische Nationale Alliantie van Aidid anno 1993. Een grootschalige 'humanitaire' missie zal kostelijk zijn zonder zekerheid op succes, gezien de geschiedenis van Somalië op dat vlak, en vereist heel wat manschappen & materieel.

Grootschalige maritieme controles. Ze zijn actief, soms voorkomen ze een kaping en soms vangen ze piraten om ze los te laten of soms te berechten. Bij een kaping mag en kan men ook in Somalische territoriale wateren (UNSC 1851) interveniëren. Die Somalische piraten op de Zeven Provinciën moeten zich een kriek gelachen hebben toen ze vrijgelaten werden. Gevangen genomen piraten dienen onder alle omstandigheden berecht te worden. . Ter plekke executeren en in zee dumpen is een onaanvaardbare oplossing naar Westerse en Internationale normen (vermoedelijk minder onaanvaardbaar volgens lokale normen).

PMC's als third way?

Er lijkt mij een derde mogelijke oplossing te bestaan: de koopvaardijschepen laten beschermen door PMC's - Private Military Contractors . Sommigen vrezen voor een escalatie van geweld. De bedoeling van PMC's aan boord is een kaping voorkomen. Nu vormen koopvaardijschepen 'redelijk' gemakkelijke doelen. Zij hebben doorgaans geen wapens aan boord en kunnen enkel vluchten & brandslangen gebruiken (de piraten wegspoelen). Eén van de beschreven technieken gaat als volgt: twee schepen van de piraten spannen een touw tussen hen en laten het koopvaardijschip erdoor laat varen. Zo worden ze door het koopvaardijschip op sleeptouw genomen en kunnen ze gemakkelijker het schip enteren.

Er stelt zich mogelijk een juridisch probleem indien men PMC's zou willen inzetten: Onder welke legale normen kunnen zij werken in internationale wateren, misschien lukt dat als subcontractor voor de VN of voor een Statelijke actor maar voor een private actor (de rederijen)?

• UNCLOS spreekt over Statelijke actoren en niet over private actoren. Meer nog de definiëring van Piraterij in artikel 101 maakt geen onderscheid tussen 'good' en 'bad guys'. Een PMC die werkt voor privaat gewin met private middelen zou dan misschien zelf als een piraat beschouwd kunnen worden(?). Tenzij deze officieel werkt voor een Statelijke actor of Internationale actor (VN) onderhevig aan internationale & nationale juridische normen(?). [We zwijgen dan nog over de UN Mercenary Resolutie uit de jaren 1980]
  
  Een PMF aan boord van koopvaardijschepen vereist een minimale regulering (inzake bewapening, gebruik van wapens, enz) met internationale impact. Varen in konvooien zou extra bescherming kunnen bieden naast een stopplaats voor boarding & disembarking van een beschermingselement.

De Belgische Redersvereniging pleit voor bewapende soldaten aan boord van koopvaardijschepen die varen door risicogebied (DS). Zij pleiten ervoor dat vooral de koopvaardij de kost niet moet dragen op de handelsroutes vrij te houden.

Het is aan de individuele Staten om te zorgen voor maritieme veiligheid binnen hun territoriale wateren en de Exclusieve Economische Zone. We zitten hier in een situatie van een 'failed state' die niet bij machte is haar wateren te controleren, moeten buitenlandse Staten daar dan alleen voor opdraaien? Ik meen van niet. Er bestaan nu al Air Marshals aan boord van vliegtuigen...waarom geen Sea Marshals?

Saverys wijst erop dat de reders gekant zijn tegen het bewapenen van de bemanning op de schepen. 'De bemanning is daar niet voor opgeleid of getraind. Zij moeten het schip bemannen. Wij zijn uitdrukkelijk vragende partij om gewapende militairen mee aan boord te mogen nemen die wel getraind zijn voor zoiets. Daarnaast vragen we een escorte door marinevaartuigen. We pleiten voor meer maatregelen en een sterkere coördinatie.'

De overheid is aan zet, vinden de reders. 'Waar is de rechtszekerheid als alle reders een eigen fregatschip zouden gaan inzetten? Het zou verkeerd zijn als alle reders een privé-militie aan boord moeten uitbouwen.' (DS)

De reders hoeven hun bemanningen niet op te leiden noch een militie uit te bouwen. Ze kunnen professioneel veiligheidspersoneel inhuren (meestal ex-militairen) om hun schepen te beschermen. Aan hun om dan een contract te gunnen aan een privaat bedrijf en de kwaliteitsvoorwaarden uit te schrijven. Net zoals een winkelketen een privaat beveiligingsbedrijf inhuurt tegen diefstal & fraude.

De vraag is eerder of dit legaal mogelijk is in een internationale context voor de scheepvaart. Ik ben er wel voor te vinden indien de rederijen fregatten zouden bekostigen voor de nationale marine ter beveiliging van hun koopvaardijvloot, maar ik denk niet dat de rederijen dat zien zitten.

Persoonlijke mening.

Persoonlijk lijkt mij een combinatie van het tweede voorstel met het derde de beste korte termijn oplossing.

Hoofdzakelijk zou ik steunen op Preventie: PMCs aan boord van de koopvaardij, in konvooivaart, in transit doorheen het risicogebied moet zorgen voor een initiële afschrikking en verdediging tegen piraterij.

Repressie: Een (kleinere & effectievere) militaire interventiemacht moet ter plekke zijn om snel tussenbeide te komen bij een 'succesvolle' kaping in internationale wateren, in nationale Somalische wateren & op Somalisch grondgebied. Dat vereist een snelle mobiele interventie-eenheid (liefst) opererende vanuit Puntland met een snelle (begeleidende) maritieme component.

Wat ik hoop te bereiken is de huidige grootschalige militaire operaties af te bouwen en te concentreren op een kleinere Statelijke militaire operatie. Een recente Amerikaanse interventie (Maersk Alabama) en drie Franse interventies (Le Ponant, Le Tanite, Delanne) zijn goede voorbeelden voor de beoogde interventies. Een militaire interventie bij een succesvolle kaping is een riskante onderneming maar that's part of the deal & life. Bemanningen of rederijen die hiermee niet akkoord kunnen gaan moeten dan maar een papier ondertekenen voor 'niet-interventie' en op eigen risico de doorvaart riskeren of andere routes hanteren (of van carrière veranderen).

Bijkomstig probleem zijn de hoge sommen losgeld die rederijen betalen voor de vrijlating van gekaapte schepen en bemanningen (lijst van aanvallen sinds 2005). Hoe kan men lokale Somaliërs een 'alternatief' aanbieden terwijl ze veel meer kunnen verdienen door schepen te kapen?! Daarom dient men eerst Preventie & Repressie toe te passen ten einde Somali's te overtuigen dat het 'beter is' om te kiezen voor het alternatief. Hiervoor dient er wel een alternatief te bestaan.

Read More...

Read More...

Eergisteren werd Barack Obama ingehuldigd als 44ste president van de Verenigde Staten. Enkele weken geleden woonde ik een toespraak bij van Frans van Daele, voormalig ambassadeur van België in de VS. Hij gaf er zijn visie op de voorbije Amerikaanse verkiezingen en op het komende presidentschap van Obama. Hierna volgt een samenvatting van zijn toespraak.


DE VERKIEZINGSUITSLAG
Het kantelpunt in de Amerikaanse verkiezingscampagne kwam er bij het uitbreken van de financiële crisis. Daarvoor was het een nek-aan-nek race tussen McCain en Obama, vanaf dan had Obama een duidelijke voorsprong. Obama won met 53%, wat een uitzonderlijk hoge score te noemen is. Obama haalde niet de meerderheid bij de blanken en bij de mannen, maar wel bij de vrouwen, de minderheden en de jongeren. De blanken stemden voor McCain a rato van 55% tegen 43%. De mannen verdeelden hun stemmen ongeveer gelijk over McCain en Obama, die beiden 49% scoorden in deze doelgroep.


Dat vrouwen eerder geneigd zijn om Democratisch te stemmen is een historisch gegeven. De Republikeinen worden soms wel "the Boys' party" genoemd, de Democraten "the Girls' party". Democraten bekommeren zich van oudsher om typisch vrouwelijke thema's zoals gezondheidszorg en opvoeding. Republikeinen bespelen dan weer typisch mannelijke thema's als het bedrijfsleven en defensie.

De steun van de zwarte minderheid was vooral merkbaar in de hogere opkomst: 11% in 2004, 13% in 2008. Van die 13% stemden 96% voor Obama en 4% voor McCain. Er was een ongelooflijk enthousiasme voor Obama, hoewel de klassieke verdedigers van de zwarte minderheid hem aanvankelijk veel last berokkenden. Jesse Jackson en Al Sharpton, de kopstukken uit de Martin Luther King-traditie, vonden dat Obama "zwart van buiten maar blank van binnen" was. Maar naarmate de verkiezingscampagne vorderde, moesten deze kopstukken onder druk van de basis wel bijdraaien.

Tenslotte waren er de jongeren, de kiezers die voor het eerst mochten kiezen, en die a rato van 67% voor Obama stemden. De slimme internetcampagne van Obama zal hier wel niet vreemd aan geweest zijn.

VERKIEZINGSTHEMA'S
Amerikanen hebben veel meer respect voor hun politieke systeem en voor hun politieke klasse dan Europeanen. Dat respect gaat soms tot in het naïeve, maar werkt wel zelfversterkend voor het land. Vanwaar komt dat respect? De Verenigde Staten hebben, in tegenstelling tot Europa, geen gemeenschappelijk verleden, noch een oud territorium. Hun collectieve referentiekader wordt dus gevormd door de politieke instellingen. Die instellingen, zoals de Grondwet, het Presidentschap en het Congres, zien zij als de essentie van hun land en hun identiteit. Het vormt in ieder geval een sterkte, een kracht.



Verkiezingscampagnes in de VS draaien om thema's en om persoonlijkheden. De drie voornaamste thema's die telkens terugkomen, maar in variërende sterkte, zijn: veiligheid, ethische kwesties, en centen. In 2004 won Bush de verkiezingen door de Amerikanen te doen geloven dat hij de beste waarborg was voor hun veiligheid, en door zich met conservatieve standpunten inzake lifestyle issues van de steun van de evangelicals te verzekeren. In 2008 daarentegen was het derde thema, de pocketbook issues, het belangrijkst en dat speelde in het voordeel van Obama. Minister van Financiën Hank Paulson heeft een foute beslissing genomen door Lehman Brothers failliet te laten gaan. Had hij Lehman gesteund zoals hij AIG had gesteund, dan was de crisis zeker niet zo erg geworden. Maar het economische fundamentalisme van de Republikeinen, "we don't want financial socialism", heeft de doorslag gegeven bij de weigering van Paulson.

Het veiligheidsthema speelde bij deze campagne een veel minder belangrijke rol dan in 2004. Maar als er in de weken voor de verkiezingen een belangrijke veiligheidscrisis was geweest, bijvoorbeeld met Iran, dan hadden de kansen nog in het voordeel van McCain kunnen kantelen. Zelfs vlak voor de verkiezingen bleek uit peilingen dat McCain nog steeds beter scoorde dan Obama op het thema van de nationale veiligheid.


PERSOONLIJKHEDEN
McCain probeerde tijdens de campagne afstand te houden van Bush, en dat lukte aanvankelijk wel. Toch hebben twee factoren McCain de das omgedaan: ten eerste de financiële crisis, en ten tweede de keuze voor Sarah Palin als running mate. Door voor Palin te kiezen hoopte McCain twee vliegen in één klap te slaan: zijn rechterflank indekken, en vrouwelijke Clinton-fans voor zich winnen. Beide motieven waren elk afzonderlijk wel goed gezien, maar samen genomen annuleerden ze elkaar: Hillary-fans zouden nooit voor een vrouw met zulke conservatieve standpunten als Sarah Palin stemmen.



Obama daarentegen was een onbeschreven blad. Hij kreeg bekendheid met een toespraak op de Democratische conventie in 2004 in Boston. Dat hij daar toen mocht spreken, had hij vooral te danken aan de steun van het Democratische establishment van Illinois. Daar in Boston bleek dat Obama een briljant redenaar is. Op het gezicht van Hillary Clinton was toen al ontgoocheling te zien: ze besefte dat ze met Obama een geduchte concurrent zou krijgen.

OBAMA ALS PRESIDENT
Wat mogen we nu verwachten van het presidentschap van Obama? Op binnenlands vlak zal zijn eerste prioriteit erin bestaan de financieel-economische crisis op te lossen. Daar heeft hij vier jaar tijd voor. Ook in de gezondheidszorg mogen hervormingen worden verwacht. De Amerikaanse gezondheidszorg heeft twee belangrijke verschillen met de Belgische: de kosten stijgen 2,5 keer sneller dan het BNP, en 45 miljoen Amerikanen hebben geen ziekteverzekering. De meeste Amerikanen hebben een ziekteverzekering via hun werkgever. Men heeft berekend dat de fiscale aftrekbaarheid van die premies jaarlijks leidt tot 200 miljoen dollar minder aan inkomsten uit de vennootschapsbelasting. Daarnaast zijn er nog Medicare voor de gepensioneerden en Medicaid voor de armen. Maar dat 45 miljoen Amerikanen zonder ziekteverzekering zitten, betekent nog niet dat mensen liggen te sterven in de goot. Het werkt zo: je gaat naar de spoedopname van een ziekenhuis, dat is de enige dienst waar men niet mag vragen of je wel kunt betalen. Als je later de rekening krijgt, betaal je niet. Het ziekenhuis laat dan je financiële draagkracht onderzoeken. Als blijkt dat je toch niet zult kunnen betalen, wordt die rekening als oninbaar beschouwd. Zo werkt het systeem daar voor de onverzekerden.

Wat wil Obama nu? Wellicht gaat hij alle werkgevers, ook de KMO's, verplichten om een ziekteverzekering toe te kennen aan al het personeel. Daardoor kan dat getal van 45 miljoen wellicht verminderd worden tot 3 à 4 miljoen. Hoe hij de kosten onder controle zal kunnen krijgen, is minder duidleijk. Er zijn een paar experimenten geweest. Gouverneur Kathleen Sebelius van Kansas heeft bijvoorbeeld een conventie afgesloten met de artsen, en groepsaankopen verricht bij farmaceutische bedrijven. Dat was in strijd met de FDA-regels, maar de gouverneur nam het risico en daagde de federale overheid zelfs uit om haar juridisch te vervolgen, wat niet gebeurde.



BUITENLANDSE POLITIEK
Dimitri Obolensky heeft 45 jaar geleden een interessant boek geschreven, "The Byzantine Commonwealth". Daarin toonde hij aan dat de macht van het Byzantijnse rijk vooral gesteund was op de kunst om sterker te lijken dan je in werkelijkheid bent. Dat gaat op voor elke grote mogendheid. Bush heeft de grenzen van de Amerikaanse macht laten zien, en Obama zal daar spoedig de negatieve gevolgen van ondervinden. HIj zal dan ook in NAVO-verband meer inspanningen eisen van Europa. U mag dus verwachten dat Hillary Clinton binnenkort naar de NAVO-raad komt en daar zal zeggen: "Uncle Sam needs you!". Het zal in eerste instantie over Afghanistan gaan. Ik hoop dat het Verdrag van Lissabon binnenkort wordt goedgekeurd, want daarin staan enkele bijkomende instrumenten die Europa moeten toelaten om krachtiger ja of neen te zeggen aan de VS. De keizer was naakt in Amerika, maar straks zal hij misschien naakt zijn in Europa. Want vergeet niet: you have to put your money where your mouth is, en dat durft men in Europa wel eens te vergeten.



In vergelijking met Bush zal Obama meer gebruiken maken van soft power, en dus langer wachten vooraleer militaire middelen te gebruiken. Maar vergis u niet: zelfs met Obama zal Amerika nooit het gebruik van wapengeweld onderwerpen aan een toelating van de VN-Veiligheidsraad. Obama zal ook meer de weg van het multilateralisme bewandelen. Verwacht dus overleg met de BRIC-landen, meewerking aan een klimaatverdrag, enzovoorts. Wat die klimaatinspanningen betreft schuilt er wel een addertje onder het gras: het is niet ondenkbaar dat een klimaatplan in de VS zal gekoppeld worden aan handelssancties en importheffingen tegen landen die geen klimaatbeleid hebben. Dat zou een serieuze steek voor de vrijhandel kunnen betekenen, want zoals u weet heeft China geen klimaatplan en maakt het ook geen aanstalten om er een te hebben.

In Afghanistan trappen wij momenteel militair ter plaatse. Een groot deel van het land is gepacificeerd en gestabiliseerd. Alle conflicten situeren zich aan de grenzen met Pakistan, in het oosten en in het zuiden. Pakistan speelt duidelijk dubbel spel. Obama zal ongetwijfeld de druk op Pakistan verder opvoeren en daarvoor steun vragen van Europa. Als Europa en de VS door het presidentschap van Obama dichter bij elkaar zullen komen, zal dat ook betekenen dat beide partners meer van elkaar zullen verlangen en verwachten.



NASCHRIFT
Al bij al een interessante toespraak die aantoont dat niet àlle Belgische ambassadeurs zich bezighouden met het organiseren of doen mislukken van recepties en feestjes. Frans van Daele kan de essentie van een politieke evolutie helder samenvatten in enkele krachtlijnen. In de loop van zijn uiteenzetting zei hij terloops dat "wij allemaal" (doelend op het publiek) voor Obama gesupporterd hadden. Daarmee zag hij wel plusminus 10 procent van de Belgen over het hoofd. Na afspraak van de toespraak ontspon zich nog een interessante vraag-en-antwoordsessie, die onder "de regels van het Chatham House" viel: wat er gezegd werd mag gebruikt en gepubliceerd worden, maar wie precies wat vroeg en zei, blijft vertrouwelijk.

Read More...

Twee dagen op een rij kregen we op de VRT een reportage over de 'Belgische wapenexport naar Israël' te zien. Tijd voor enkele opmerkingen. (Geschreven door D. Vandenberghe).

De reportage, de beelden:

Na de beelden, het artikel.

Het artikel dat bij dit verhaal hoort verwijst naar GRIP, zowat het Franstalige equivalent van het Vlaams Vredesinstituut. Spijtig dat men niet linkt naar het rapport zelve, ik heb niet meteen iets gevonden op de GRIP-website. Merk op, het gaat hier over export naar het land Israël en niet specifiek naar de Israëlische krijgsmacht. Volgens het artikel ging het, in 2007, om 5.4 miljoen €.

Het probleem van Vredesactie vzw is niet louter de export bestemt voor de Israëlische krijgsmacht maar de export naar de Israëlische defensie-industrie op zich. Want de Israëlische defensiesector ondersteunt de Israëlische krijgsmacht, deelt men ons mee. Denkt men nu werkelijk dat men enig verschil gaat maken als men de Belgische defensie-gerelateerde export naar Israël zou staken? Denkt men werkelijk dat zonder enige defensie-gerelateerde export vanuit België (of Europa), ineens, de Israëlische krijgsmacht gaat in elkaar stuiken? Neen. Wat zou dan wel helpen? Denk er zelfs eens goed over na.

Waarom bekritiseerde men niet de 'splitsing' van de 'wapenexport', aangezien het vergunnen van defensie-gerelateerde export een gewestelijke bevoegdheid werd na het Nepal-Minimi incident.

Een tweede kritiek. Belgische 'wapens'. De term 'Wapens' is een beetje misleidend, het gaat hier niet uitsluitend over vuurwapens, munitie en explosieven. Het gaat ook om beeldschermen, onderdelen voor voertuigen voor militair gebruik en nog andere voorwerpen. In het artikel specificeert men een beetje 'wat' Vlaanderen en Wallonië doorgaans exporteren.

Tijd om eens het kaf van het koren te scheiden.

Zullen we eens nagaan hoeveel Defensie-gerelateerde export vergund
werd door Vlaanderen anno 2007?

(Dienst Controle Wapenhandel, Jaarrapport 2007).

Uitvoer van België/Vlaanderen naar Israël voor het jaar 2007. Zeven vergunningen voor een waarde van 492.582,65€ allemaal bestemt voor een andere, dan Israël, militaire eindgebruiker. Twee gevallen van geweigerde uitvoer ter waarde van 45.020,21€, eentje naar Georgië en eentje vermoedelijk voor Israël (geen end-user gespecificeerd) zelve.

Totaal bedrag 'gepoogde' export vanuit Vlaanderen naar Israël voor 2007: 537.602,86€ waarvan 45.020,21€ geweigerd werd. Dat betekent dat voor het jaar 2007 een bedrag van 4.907.417,3€ door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest & het Waals Gewest gezamenlijk geëxporteerd werd naar Israël, als we het cijfer 5.4 miljoen € hanteren als totaalsom. Hoeveel daarvan werkelijk naar de Israëlische krijgsmacht ging als eindgebruiker is mij onbekend.

Geen enkele defensie-gerelateerde export werd gegund vanuit Vlaanderen voor de Israëlische krijgsmacht, in het jaar 2007. Er werd wel eentje geweigerd, voor een bedrag van 1.604,20€, waarvan men kan vermoeden dat de Israëlische krijgsmacht de eindgebruiker was.

Wat met de defensie-gerelateerde export vanuit Vlaanderen
naar Israël, voor het jaar 2008?

Voor het eerste halfjaar van 2008 ging het om 1.018.944,19€, verspreid over 7 gegunde exportvergunningen, naar Israël om dan allen bij een andere End-User te eindigen. Er werden 2 vergunningen geweigerd met een waarde van 56.556,31€, voor de categorie ML06a, Voertuigen & onderdelen aangepast voor militair gebruik.

Voor de rest van het jaar 2008 moeten we overschakelen naar de maandelijkse verslagen [militaire gebruikers & particulieren], het verslag December is nog niet uit.

- Juli & Augustus 2008: Doorvoer via Frankrijk naar Israël ter waarde van 195.300€ voor de categorie ML06a.

- Oktober 2008: 2 gegunde vergunningen naar Israël voor een derde partij (andere End-User), ter waarde van 32.871,78 €.

Totaal bedrag voor 2008: 1.303.672,28€ waarvan 56.556,31€ geweigerd werd. Enkel één exportvergunning werd afgeleverd waarvan men kan stellen dat deze bestemd was voor de Israëlische krijgsmacht, door gebrek aan verdere end-user specificatie. Dat was voor voertuigonderdelen, via Frankrijk naar Israël geëxporteerd, ten bedrage van 195.300€. Twee exportvergunningen werden niet gegund, waar de Israëlische krijgsmacht wellicht de eindgebruiker was, in het eerste halfjaar van 2007 voor een bedrag van 56.556,31€.

Read More...

Ik heb enkele bedenkingen bij de commentaren van Inge Vrancken tijdens het middagjournaal (VRT).



Mevrouw Vrancken had het over Qassamraketten, terwijl men Israël ook met mortieren; Grad en 122mm WS-1E raketten bestookt.

Waar het op neerkwam is dat volgens mevrouw Vrancken het weinig zin heeft om de 'lanceerplatformen te bombarderen' want de Qassamraketten kan men in 15 minuten tijd opstellen en afvuren. Er zouden geen 'vaste lanceerinstallaties bestaan'. Onzin.




De militant moet zich in open terrein opstellen voor maximaal 15 minuten in een stuk grondgebied dat constant onder toezicht staat. Het is alleen kwestie om ze tijdig op te merken en tijdig toe te slaan.

Wat gebeurt er als men zo'n raket afvuurt? Er ontstaat een rookpluim, de vuurpositie is dan verraden en dan mag men er zeker van zijn dat een bewapende UAV of aanvalshelikopter snel in de directe omgeving gaat zoeken naar andere raketinstallaties (zie onderstaand filmpje).

Onderstaande filmpjes bewijzen de mogelijkheid om tijdig raketten op de grond te vernietigen voordat men ze afvuurt:





Na het afvuren moeten de militanten nog ontkomen, merk op dat militanten hier mortieren afvuren nabij een school (anno 2007!):



Het doel van het grondoffensief is om de 'Hamasmilitant' te breken, ook om de munitievoorraden van Hamas te vernietigen en heel de Gazastrook te domineren zodanig dat het quasi onmogelijk wordt om nog raketten & mortieren af te vuren. Een militant zal dan geen 15 minuten tijd hebben om rustig zijn boeltje op te zetten. Als de Hamasmilitant niet langer vrije toegang heeft tot zijn wapenvoorraden kan hij moeilijk zich opnieuw bevoorraden en verder raketten afvuren. De Hamasmilitant kan misschien zelf raketten produceren als hij alle ingrediënten heeft maar op termijn zal hij wel eens tegen de lamp lopen of de productie moeten staken door een gebrek aan productiemiddelen.

Daarnaast bestaat er nog zoiets als Counter-battery Radar en Counter-battery Fire. De radar volgt afgevuurde projectielen en tracht de herkomst, de lanceerpositie, te bepalen aan de hand van het trajectprofiel van het afgevuurde projectiel. Daarna kan de artillerie (of andere assets) die positie bestoken, dat heet doorgaans de Counter-battery Fire. Als een militant een raket of een mortier afvuurt dan is de kans groot dat men dmv Counter-battery Radar & Fire zijn positie kan ontdekken en bestoken om te voorkomen dat men later nogmaals een poging onderneemt.

Momenteel is er geen luchtafweersysteem operationeel om de Israëlische inwoners te beschermen tegen de raket- en mortieraanvallen. Er is wel een systeem in ontwikkeling, de Iron Dome, maar die zit nog in een testfase en is niet in massaproductie. (filmpje, frans)

Heeft het Israëlische lucht- en grondoffensief zin? Ja, als een poging om tijdelijk de raket- en mortieraanvallen te stoppen. Is het een definitieve oplossing? Wellicht niet.

Read More...

Verscheidene personen menen dat Israël als eerste het 'staakt-het-vuren' met Hamas schond na een IDF anti-tunnel raid in Gaza, deze raid vond plaats op 4 November 2008. Het staakt-het-vuren akkoord kwam tot stand door middel van Egyptische bemiddeling en ging in vanaf 19 Juni 2008 (CNN). In ruil voor de opheffing van de Gaza-blokkade zou Hamas stoppen met Israël te bestoken met mortieren & raketten. Op 19 December 2008 besloot Hamas om het staakt-het-vuren niet te verlengen en op 27 December 2008 begon de Israëlische operatie 'Cast Lead' tegen Hamas i/d Gazastrook.

Het Deir al-Balah indicent.

Heeft Israël het bestand geschonden door haar acties
op 4 November 2008?

The Guardian schetst de situatie als volgt: "Israeli troops crossed into the Gaza Strip late last night near the town of Deir al-Balah. The Israeli military said the target of the raid was a tunnel that they said Hamas was planning to use to capture Israeli soldiers positioned on the border fence 250m away. Four Israeli soldiers were injured in the operation, two moderately and two lightly, the military said.

One Hamas gunman was killed and Palestinians launched a volley of mortars at the Israeli military. An Israeli air strike then killed five more Hamas fighters. In response, Hamas launched 35 rockets into southern Israel, one reaching the city of Ashkelon." (Guardian, 5 nov 08).

De hierboven geschetste situatie is duidelijk. Een Hamas-tunnel gericht naar Israël werd door de Israëlische krijgsmacht aangevallen dmv grondtroepen. Bij deze gevechten kwam 1 gewapende Palestijn om het leven (3-4 gewonden) en raakten verscheidene Israëlische soldaten verwond. In plaats van het daarbij te laten werden raketten vanuit de Gazastrook afgevuurd op Israël. Daarop vond er een Israëlische luchtaanval plaats, ter vergelding, met de dood van nog eens 5 Hamas militanten tot gevolg.

Ik kan, op basis van de voorhande gegevens, enkel vaststellen dat Hamas een aanvalstunnel had gegraven voor operaties gericht tegen Israël en dat de Israëlische Staat gewapende actie heeft ondernomen om zichzelf (haar grondgebied en burgers) te beschermen. Zonder de aanvalstunnel, een provocatie, was er wellicht geen Israëlische raid, beantwoording van provocatie. Hamas heeft gekozen voor verdere escalatie door een raketaanval uit te voeren na de Israëlische raid. Een raketaanval dat Israël beantwoordde met een luchtaanval en zo komt men terecht in een vicieus escalatieproces.

Een persbericht van het Israëlische ministerie van buitenlandse zaken bevat ook een foto die de positie van de tunnel ten opzichte van de grens weergeeft. Dat persbericht werd opgesteld door de 'IDF Spokesperson' die inmiddels een eigen blog heeft opgericht in het kader van Operation Cast Lead. Het officiële persbericht verduidelijkt dat het hier gaat om het grensgebied tussen Gaza en Israël, niet over het grensgebied tussen Gaza en Egypte waar zich smokkeltunnels bevinden.

Argumenteren dat Israël het staakt-het-vuren geschonden heeft door een defensieve operatie uit te voeren tegen een aanvalstunnel is ronduit belachelijk. Dat die mensen ons eens vertellen waarom die tunnel er was (het nut ervan), wie die gegraven heeft, wanneer die gegraven werd. Dat ze eveneens eens verklaren waarom Hamas na de Israëlische raid besloot om verder te escaleren door raketten af te vuren op Israël, welk nut had zo'n actie?

Het officiële einde van het staakt-het-vuren: 18/19 December.

18 December 2008 is de dag waarop Hamas officieel bekendmaakte om het staakt-het-vuren niet te verlengen, volgens Al Jazeera. De opgegeven reden was niet de raid van 4 November 2008 maar de blijvende Israëlische blokkade van Gaza. Een persartikel van MSN-NBC somt nog twee andere redenen op: Israëlische luchtaanvallen/incursies en het opjagen van Hamas-militanten op de Westbank. Via het NBC-artikel vernemen we voorts dat tijdens het staakt-het-vuren 21 Palestijnen omkwamen en geen Israëli's, dat 199 raketten vanuit Gaza werden afgevuurd op Israël. Duidelijkere statistieken - uit Israëlische bron - in verband met raket- en mortieraanvallen vanuit de Gazastrook kan men weervinden op de blog van de 'IDF Spokesperson'. Het spijtige is dat men geen link legt naar een IDF-webpagina met rapporten en verdere statistische informatie. Eveneens lastig is het gebrek aan statistische informatie over IDF operaties, in Gaza, in hetzelfde tijdskader.

De IDF-statistieken.

In de opgegeven statistieken kan men opmerken dat de maanden Juni en November opgesplitst zijn. De opsplitsing in Juni geeft het begin aan van het staakt-het-vuren, vermoedelijk moet het (since 19.06) zijn in plaats van (until 19.06). De opsplitsing in November is verbonden met de Israëlische tunnelraid. In de Israëlische statistieken ligt de 'officiële' einddatum van het staakt-het-vuren wellicht op 21 December, een aantal dagen na de niet-verlenging door Hamas. Operatie Cast Lead ging pas op 27 December 2008 van start dus kan men moeilijk stellen dat 21 December de dag is waarop Israël in de tegenaanval ging.

Vanaf 19 Juni 2008 (begin staakt-het-vuren) tot 3 November 2008 werden er 32 Qassams afgevuurd en 42 mortieren. Er is sprake van een aanzienlijke daling in het aantal afgevuurde raketten en mortieren in vergelijking met de periode voor het staakt-het-vuren [vanaf februari 2008 tot 18 Juni 2008, 965 Qassams, 1130 mortieren, 30 Grad-raketten]. Dat verandert allemaal met het incident op 4 November 2008. Sindsdien werden 255 Qassams, 170 mortieren en 7 Grad-raketten afgevuurd tot 21 December 2008, de 'officiële' einddatum van het staakt-het-vuren.

Tijdens het staakt-het-vuren [19 Juni - 21 Dec] werden in totaal 506 projectielen vanuit Gaza afgevuurd op Israël, minder dan de 1525 projectielen tussen Februari en 18 Juni 2008. 432 uit een totaal van 506 projectielen werd tussen 4 November 2008 en 21 December 2008 afgevuurd, 74 tussen 19 Juni en 4 November 2008.Men kan er niet naast kijken, 4 November is de eigenlijke escalatiedatum. Het staakt-het-vuren werd officieel doodverklaard tussen 18 en 21 December 2008, maar is ter zielen gegaan vanaf 4 November. Wie escaleerde toen, Israël of Hamas?

Dan komen wij terug naar het debat rond het Deir al-Balah incident, dit incident werd hierboven reeds besproken.

De Gaza-blokkade.

Sommigen zullen nu misschien het geweer van schouder wisselen. In plaats van de nadruk te leggen op het Deir al-Balah incident zullen ze hun argumentatie aanpassen en wijzen naar de gebrekkige toepassing van een andere conditie van het staakt-het-vuren: opheffen van de Gaza-blokkade. Dit is een moeilijkere argumentatie om te beoordelen. Vermoedelijk zal men argumenteren dat Hamas moest reageren (en provoceren) om de 'humanitaire crisis' in de Gazastrook internationaal aan te kaarten, crisis die ontstaan zou zijn door de Israëlische Gaza-blokkade. Dan stellen zich twee essentiële vragen waarop een antwoord moet komen:

-Zijn de grensovergangen helemaal gesloten gebleven?
-Is er een humanitaire crisis in Gaza of zijn de opslagplaatsen in Gaza tot aan het nok gevuld met provisie?

- Grensovergangen: Langs Israëlische zijde zal men - doorgaans - stellen dat de grensovergangen voldoende open waren, anderen zullen stellen dat ze onvoldoende open waren of gesloten. Zipi Livni beweerde in Parijs dat er nu nog steeds grensovergangen, tussen Gaza & Israël, open zijn voor humanitaire bevoorrading (humanitaire corridors). De grensovergangen tussen Israël en de Gazastrook zijn nog steeds belangrijk omwille van de afhankelijkheid aan Israël van de Gazastrook. Die grensovergangen zijn overigens niet de enige manier voor bevoorrading, er waren de smokkeltunnels vanuit Gaza naar Egypte en er is de Rafah-grensovergang tussen Gaza en Egypte. Waarom slaagt men er niet in zich te bevoorraden vanuit Egypte?

De smokkeltunnels worden doorgaans gebruikt om wapens en munitie naar de Gazastrook te smokkelen. Noodhulp via de normale grens moet men wellicht controleren om te voorkomen dat men wapens & munitie meesmokkelt, dat neemt tijd in beslag. Israël wist waar die smokkeltunnels waren en heeft ze de afgelopen dagen op systematische wijze vernietigd, bovendien zou Hamas voorkomen dat Palestijnse burgers de Gazastrook zouden ontvluchten voor medische verzorging (BBC nieuws). Dat laatste is een indicatie dat Egypte - op zijn minst - de grens in zekere mate heeft geopend, waarom zouden er dan langs Egypte geen grootschalige 'humanitaire' bevoorrading kunnen plaatsvinden? Dusver heb ik daar geen bevredigend antwoord op gevonden.

- Humanitaire crisis: Livni stelde, in Parijs, tevens dat er geen humanitaire crisis is in de Gazastrook, dat de opslagplaatsen tot aan het nok gevuld zijn met voorraden. Klopt deze bewering? Ik weet het niet. Wie is verantwoordelijk voor de humanitaire crisis?

Diegene die argumenteert dat uitsluitend Israël verantwoordelijk is voor de 'humanitaire crisis' in de Gazastrook slaat de bal op zijn minst een klein beetje mis. Israël is niet verantwoordelijk voor de Palestijnen in de Gazastrook, Hamas is politiek verantwoordelijk voor de Palestijnse burgers in de gazastrook. Hamas moet rekening houden met de gevolgen, voor haar burgers, van haar acties. Zij weten maar al te best dat Israël militair zal terugslaan bij iedere escalatie.

De enige verantwoordelijkheid die Israël heeft is het minimaliseren van het 'ongemak' voor de burgers, van de tegenpartij, tijdens haar militaire operaties. Israël tracht dat te doen door o.a. burgers op voorhand te bellen om hen te waarschuwen voor een luchtaanval in hun directe buurt (Haaretz).

Waar is de verantwoordelijkheid van de Hamas ivm de humanitaire crisis in de Gazastrook? Wist Hamas dan niet dat de 'humanitaire' situatie zou verslechten bij een escalatie van het conflict? Ieder klein kind weet dat het alleen maar slechter kon gaan, als het toch zo slecht ging. Waarom heeft de Hamas dan gekozen voor de escalatie? Waar komen die voorraden raketten vandaan?

Read More...

De Israëlische bombardementen zijn een reactie op de constante raketaanvallen vanuit de Gazastrook sinds Hamas het zwakke staakt-het-vuren-bestand met Israël ophief. Israël tracht deze 'Palestijnse' raketaanvallen een halt toe te roepen door Hamas hardhandig aan te pakken.

Gaza krijgt bommen over zich heen. Eergisteren viel de term proportionaliteit vaak tijdens het VRT-journaal. De Israëlische reactie zou disproportioneel zijn, waar halen ze het?

Proportionaliteit in de Jus in Bello.

Als we spreken over proportionaliteit in de Jus in Bello (huidige situatie) dan spreken we over de mate van 'vernietiging', veroorzaakt deze meer kwaad dan goed? Op de eerste dag van een conflict kan je dat niet bepalen. 250 Palestijnse doden tegen 1 Israëlische dode is geen goede 'waardemeter'.

De Qassamraketten zijn ongeleide inefficiënte wapens die enkel bij een 'gelukstreffer' schade kunnen berokken. De 'Palestijnse' Qassamraketten bereiken doorgaans weinig resultaten, hebben deze acties dan een nut? Wat trachten Hamas en overige milities te bereiken met hun raketaanvallen? Veroorzaken zij meer kwaad dan goed? Het - dusver - enige resultaat dat men bekomt zijn Israëlische bombardementen en incursies, keer op keer.

Het Israëlische wapentuig is doorgaans een geleid projectiel dat veel efficiënter een doelwit kan treffen, men heeft meer kans om het gekozen doelwit te raken en aldus de 'schade te maximaliseren' zoals gewenst. Zij veroorzaken op een efficiëntere (en meer gecoördineerde) manier schade in de Gazastrook. De afschrikwekkende efficiëntie zou Hamas ertoe moeten dwingen om zich te verbinden aan een nieuw vredesbestand. Veroorzaken zij meer kwaad dan goed?

Discriminatie in de Jus in Bello.

Tweede belangrijk principe in de Jus in Bello is het principe van Discriminatie: het aanvallen van militaire doelwitten en het vrijwaren van burgerslachtoffers of het zoveel mogelijk vrijwaren van schade aan burgerinfrastructuur. De zogenaamde collateral damage.

De militaire vleugels van de Hamas zijn guerilla-eenheden die opereren in een beperkte urbane omgeving. Het is zeer waarschijnlijk dat er sprake is van een grote mate van collusie tussen militaire en burgerinfrastructuur omwille van de aard van deze eenheden en door de geopolitieke eigenheid van de Gazastrook. Hierdoor bemoeilijkt men de tegenstrever om te voldoen aan het principe van Discriminatie, dat mag eigenlijk ook niet. De Qassamraketten van Hamas zijn ruwe ongeleide wapens die men afvuurt zonder enige mogelijkheid om te bepalen welk soort doel zij zullen raken, deze wapens vuurt men algemeen af op Israël en komen doorgaans op burgerdoelwitten terecht...zij voldoen zeker niet aan het principe van Discriminatie. Door de collusie tussen het militaire en het burgerlijke in de Gazastrook schendt Hamas het principe van de Discriminatie op een 'actieve' manier, alleen kan men hen dat moeilijk aanwrijven...ze wonen en 'werken' er.

Israël beschikt over hoogtechnologische wapens waarmee men de vijand efficiënter kan bestoken. In theorie moeten zij gemakkelijker kunnen voldoen aan het principe van discriminatie. Men vuurt de geleide raketten en bommen af op het 'militaire' doelwit, alleen treft men soms burgerinfrastructuur (omwille van de collusie tussen militaire & burgerinfrastructuur) en burgers die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren. Israël beweert dat zij zoveel mogelijk burgerslachtoffers tracht te voorkomen. Verder stelt men dat men in sommige gevallen geen andere keuze heeft dan burgerinfrastructuur te raken, omwille van de voornoemde collusie...'schuilen achter burgers' hanteert men dan vaak als beschuldiging.

De luchtaanvallen op Gaza.

Hamas werd gewaarschuwd om de raketaanvallen tegen Israël een halt toe te roepen. Eigenlijk is het onduidelijk of Hamas werkelijk achter de raketaanvallen zit, normaal gezien wel want zij domineren de Gazastrook en hebben deze doorgaans onder hun totale controle. Ik ga ervan uit dat deze aanvallen worden uitgevoerd door Hamas-militieleden.

Waarom kwam er een einde aan het staakt-het-vuren tussen Hamas en Israël? Beide partijen verwijten elkaar dat ze niet voldeden aan de condities van het Egyptische compromis. Hamas zou de raket- en mortieraanvallen niet tegengehouden hebben. Israël zou de blokkade van Gaza niet snel genoeg opgeheven hebben en meermaals incursies uitgevoerd hebben in Gaza.

Tevens is er nog steeds geen doorbraak in de vrijlating van Galid Shalit die ergens in de Gazastrook gevangen wordt gehouden. Een luchtaanval kan daar maar weinig verschil in brengen, een grondcampagne waarbij men actief op zoek gaat (jacht maakt op de bewakers van) Shalit lijkt onwaarschijnlijk. Shalit bevrijden zal geen primair doel zijn van een grondcampagne maar wel een belangrijke secundair doel...ééntje verbonden met aanzienlijke politieke belangen voor de politici 'achter de militaire campagne'. Egypte waarschuwde dat de militaire acties nadelig zullen uitvallen voor de vrijlating van Shalit of zelfs de behandeling van Shalit door zijn bewakers, ze verwezen ook naar een mogelijke verdere escalatie waarin Iran een rol zou spelen.

Sommige analysten/journalisten beweren dat Israël tot actie is overgegaan in het kader van de nakende Israëlische verkiezingen - analyse Haaretz. Minister Barak (Avoda, sociaal democratisch) zou door de militaire campagne zich beter electoraal willen profileren ten koste van Minister Livni (Kadima, centrist). Alleen hoor ik dat er een algemene politieke consensus was voor een militaire reactie tegen de aanhoudende raketaanvallen. Ik sluit niet uit dat de Israëlische verkiezingen een rol spelen maar ik meen dat het eerder bepalent is voor de 'mate van militaire inzet': enkel een luchtcampagne of ook een grondcampagne (verdere escalatie). Dat Barak reeds 6 maanden geleden voorbereidingen beval (Haaretz) is niet zozeer een bewijs van 'voorbedachte rade' maar kan betekenen dat men zich wou voorbereiden voor alle eventualiteiten...en een einde van het bestand was eigenlijk te verwachten.

Egyptische President Hosni Mubarak werd tijdig geïnformeerd, Hamas kreeg een duidelijke waarschuwing vanwege Olmert. Hamas had blijkbaar verwacht dat de Israëlische reactie 24u later zou starten...met als gevolg dat ze hard werden getroffen. Het openen van de grensovergangen voor humanitaire konvooien werd in het Haaretz-artikel omschreven als een vorm van desinformatie gericht aan Hamas. Ik meen eerder dat deze beslissing een signaal was naar Hamas toe dat Israël haar woorden meende. Een rare Israëlische reactie was het wel en het signaal werd mogelijk verkeerd geïnterpreteerd. Humanitaire hulp reed Gaza binnen en nu was het aan Hamas om hun deel van de 'deal' te vervullen: stop de raket- & mortieraanvallen.

Gelijklopend is er wel iets raars opgedoken in Libanon. De Libanese krant Daily Star maakte melding van 8 Katyusha en Grad raketten nabij Hammoul die klaarstonden om afgevuurd te worden op Noord Israël. Ze stonden op scherp en waren verbonden met een timer die 7 uren opgaf tot lancering. De raketten werden door het Libanese leger in samenwerking met UNIFIL onschadelijk gemaakt. 8 raketten is opvallend weinig, zit Hezbollah hierachter of iemand anders? In alle geval vormt dit een indicatie voor het escalatiepotentieel in de regio. In 2006 ging de Hezbollah over tot actie in de nasleep van de gevangenneming van Gilad Shalit in de Gazastrook. Vandaag zit men in een situatie waarbij een conflict dat begon in de Gazastrook opnieuw zou kunnen overslaan naar Zuid-Libanon.

Indien de Hezbollah werkelijk achter die 8 raketten zou zitten (lijkt mij onwaarschijnlijk) dan mogen we een herhaling verwachten van 2006, dit maal zijn de Israëli's beter voorbereidt.

Logisch gevolg van deze militaire campagne is het staken van vredesonderhandelingen tussen Syrië en Israël. Wie zou er baat hebben bij een stoppen van zo'n vredesonderhandelingen? Iran, de Hezbollah,...? Indien Israël en Syrië tot een akkoord komen zal dat wellicht ten koste gaan van de Hezbollah (drooglegging) en mogelijk ten nadele van Libanon (terug in Syrische invloedssfeer?). Zoiets zou slecht kunnen uitvallen voor Iran, Iran komt ook ter sprake in de Egyptische waarschuwing. Zou Syrië zelf erachter kunnen zitten? In hoeverre meent Syrië het met de vredesonderhandelingen? In hoeverre is er sprake van interne spanningen/verdeeldheid in Syrië?

Time will tell.

Niemand weet waar dit conflict naartoe zal leiden...time will tell. Wellicht geen conflict met Syrië, mogelijk een escalatie in Noord-Israël/Zuid-Libanon. Een verdere destabilisatie van Libanon kan men best mijden als de pest en het lijkt mij ook niet in het voordeel van de Hezbollah om nu een conflict met Israël te gaan provoceren. Het lijkt mij waarschijnlijker dat aansluitend op de luchtcampagne er een Israëlische grondcampagne zal komen, gaat dat iets opleveren?

Met wat geluk kan men Shalit bevrijden en tijdelijk de raketaanvallen stoppen door de Palestijnse productie-infrastructuur in de Gazastrook te vernietigen. Een langdurige bezetting is onwaarschijnlijk. Hamas destabiliseren zal wellicht niet lukken. Hamas militair verzwakken ten voordele van Fatah zou kunnen maar er is geen garantie dat dit zich ook politiek gaat uitdrukken. 'Weeding out Hamas' zal wellicht niet lukken tenzij Hamas alle steun vanwege de burgerbevolking verliest. Vechten tot het volgende staakt-het-vuren bestand en wachten tot de volgende 'zure oprispingen'.

Read More...